Hoogbegaafd, wat doet het met jou als ouder?

May 12, 2016

Destijds merkte onze kinderarts al snel op dat de zoon "een rappe" was. Dat betekende toen weinig voor mij, hij was onze oudste en inderdaad leek hij een snellere ontwikkeling door te maken dan zijn neefje van dezelfde leeftijd. Wij stemden af op zijn vraag en stonden daar eigenlijk niet bij stil: hij was gelukkig. Zijn eerste schooltijd veranderde echter snel van een "leuk ventje" naar "wat een druk kind!"  In overleg met de arts besloten we hem wat meer uitdaging te bieden: hij sloot aan bij een klas hoger. Een klein groepje waar hij zichzelf kon zijn, dus ging hij weer floreren. Huppelend naar school en vele verhalen. Elke week weer sleepte hij boeken en andere materialen mee naar de kring om erover te vertellen. Hij had vele vriendjes.

 

Als 5-jarige kwam de eerste strijd toen hij op schoolrijpheid werd getest, zonder dat wij hiervan op de hoogte waren (wij stonden hier niet achter, vonden hem alsnog erg jong). Hij kreeg de boodschap dat hij het zo goed had gedaan dat hij mocht kiezen: of hij zou nog een jaartje kleuteren of hij zou gaan leren. Wij schrokken hier wel van. Niet dat hij het zo goed had gedaan, dat voel je (toch?!), maar wel dat hij die keuze kreeg... Kan een kind deze keuze aan?

 

Een nieuwe test volgde en opnieuw de bevestiging: zeer hoge score. Op onze vraag of hij voldoende schoolrijpheid bezat kon men niet antwoorden. Het kon best zijn dat hij het goed zou doen omdat het hem zou boeien, maar ja: "dat weet je nooit op voorhand," zei de diagnosticus. De beslissing lag dus bij ons, want je laat je kind toch niet kiezen?? En dus na lang beraad lichtten we hem in dat hij in september naar het eerste leerjaar zou gaan en dat we het helemaal OK vonden dat hij gewoon zijn best zou doen.

 

Apetrots vertrok het kind naar school, prachtige rapportcijfers volgden vele jaren maar hij werd steeds ongelukkiger. Hij voelde zich niet begrepen, vroeg zich openlijk af waarom hij zo anders was. School was helemaal niet leuk, geen uitdaging, vrienden wel maar geen "echte" vrienden. Uiteindelijk kwam hij zelf met de vraag om zich te laten (her)testen: hij wilde weten hoeveel zijn IQ was/is. Waarom? Dan zou de school hem toelaten tot een speciaal programma, kon hij nog een jaar versnellen, ... Ook deze test klopte hij en kreeg de bemoedigende woorden: "jij levert 120%, proficiat!" Maar geen versnellen, dus dan maar 6 uitzitten (letterlijk, want de leerstof was verwerkt).

 

Het secundair liep welgeteld 1 jaar goed, waar hij wel in een speciaal programma zat. Helaas liep het project op de klippen en keerde hij terug naar de thuisregio. Het ging van kwaad naar erger, in het 3e jaar werd een nieuwe testing "geëist" door de school omdat men niet kon begrijpen dat dit ooit juist kon zijn. Een wakkere directeur echter vertelde me dat hij een autodidact zou zijn, dus ik zou hem beter homeschoolen. En zo geschiedde.

Hoogbegaafd en onze zoon: hij weet het, kent zijn mo