Mijn kind toont zijn hoogbegaafdheid niet op school

May 19, 2016

"Mevrouw, uw zoon is hoogbegaafd maar dat betekent nog niet dat uw dochters het ook zijn...

meer nog, wij merken dat zij de extra uitdaging helemaal niet lijken te willen." Het zijn de wijze woorden van een van de leerkrachten bij mijn kinderen. Ze waren ondergesneeuwd geraakt, ik was het eigenlijk een beetje vergeten. Alleen ging ik deze week op opleiding en kwam ik een van die personen terug tegen. Deze herinnering maakte de koppeling met de vragen die in onze praktijk blijven naar boven komen, dus besloot ik dit nog een keer in de kijker te zetten.

 

Onze jongste (nu 20) startte als een zeer gedreven, leergierige kleuter. Als jongste van 3 waren we alerter bij haar ontwikkelingsvoorsprong dan bij de oudsten. Je kent als ouder (veel) beter de signalen en toen zij dus als 2-jarige de kleuren ontdekte en paars en oranje als eersten benoemde... tja, toen werden we weer wat ongerust maar tegelijk ook sterkte het ons om nog meer voor onze andere kinderen op te komen. Want daar liep het op school alvast niet vlot mee en dat wilden we koste wat het kost voorkomen. Alleen: hoe krijg je dat "verkocht"?

Als 3-jarige kwam ze een eerste keer huilend thuis, ze had een tekening gemaakt met groene kindjes en de juf vond dat verkeerd. Overleg op school haalde niets uit, ze moest en ze zou de opdrachten volgen... Dat zij daar zelf een heel logische uitleg voor had ("groen kan toch ook, oma zei tegen broer dat hij groen zag toen hij een keer ziek was") werd niet gehoord, ze was verkeerd! In hetzelfde overleg werd er tegelijk op gedrukt dat wij haar mogelijk aan het overschatten waren en dat we haar zeker niet mochten pushen, dit kind was kwetsbaar en moest zowaar voor ons beschermd worden. Als coach kan ik me inleven in deze bezorgdheid, alleen heb ik in de 10 jaar dat HB Opvoeden bestaat nog geen enkele ouder over de vloer gekregen die zijn kind bleek te overschatten... En toch zeker wij niet, we wilden echter wel dat onze kinderen gelukkig zouden zijn én dat ze zich zouden inspannen.

 

In latere jaren was het weer prijs. Na een heerlijke tijd in een ervaringsgericht onderwijs viel een lekendiagnose, haar toenmalige leerkracht ergerde zich aan het feit dat zij maar niet kon stilzitten en steeds maar ging fladderen in de klas om anderen te helpen. De voorgaande jaren kreeg zij heel wat extra uitdaging zonder poeha. Daarmee bedoel ik dat zij mocht lezen samen met haar kleuterjuf, dat haar teksten bij de tekeningen zelf geschreven waren en dat zij als 6-jarige meewerkte met het hogere jaar zonder dat zij dat in zoveel woorden werd verteld. Alleen kwam ze daarna bij een leerkracht die zelf nog erg zoekende was en liefst de kindjes in haar kla