Angst bij je gevoelig en hoogbegaafd kind

November 19, 2015

Wie is er bang van de tandarts?

Als jong kind werd ik steeds geprezen omdat ik me bij tandartsbezoeken zo voorbeeldig gedroeg. Ik weet ook helemaal niet meer of ik dan bang was of niet, leuk vond ik het zeker niet. Al die geluiden, een oude (vies ruikende) man was mijn tandarts toen. Een heel strenge man ook. Misschien heb ik het toen best wel spannend gevonden, maar werd dit niet opgepikt. Het vormde mijn beeld wel, alles verliep altijd vlotjes en ik had zelden gaatjes. De tandarts stond gelijk aan: niet leuk, maar het is ook niet erg en het is best snel voorbij.


Tot ik als prille twintiger een probleem ontwikkelde boven mijn voortand. Er kwam een soort van bult op mijn tandvlees en ik moest dit laten onderzoeken. Mijn tandarts toen was een lieve dame, waar ik me goed op mijn gemak bij voelde. Ze begon eraan te werken, maar stootte op een onderliggend probleem dat zij niet had voorzien. Onderhuids zat een abces op de tandwortel, die tot dan geen pijn had gedaan. Maar bij de behandeling brak de pijn los. Het gevoel van vastgekluisterd zitten in de stoel in combinatie met de pijn deed me imploderen. Zeker toen zij ook nog eens de hulp van haar collega inriep, sloeg de paniek me om het hart. Ze communiceerde ook helemaal niet meer met mij, wat mij nog meer ongerustheid gaf. STRESSSSS

In mijn gevoel, een halve dag later, stond ik terug buiten: compleet van de kaart, uitgeput, dikke lip. ’s Nachts wakker schieten, niet van de pijn (ontzenuwd) maar van de herinneringen. Ik ging jaren niet meer naar de tandarts daarna. De herinnering aan de pijn deed me zelfs al hyperventileren wanneer ik meeging met de kinderen op tandcontrole. En dat pikte de tandarts op. Bij eentje kreeg ik daarover een opmerking, want ik zou mijn kinderen angstig maken. Een volgende betrok mij meer bij de behandeling en gaf aan dat het goed was dat ik bleef meekomen. Ik heb dan ook uiteindelijk voor haar gekozen, toen ik terug de stap zette.

 

Een fijne ervaring is het nooit geworden, maar het was wel leefbaar. Zij heeft me, bij haar vertrek, warm overgedragen aan haar lieve collega die extra tijd voorzag voor me. Het ging een poos goed, tot ook deze tandarts de praktijk verliet. En ik ging weer in de ontkenning, want dat was best geruststellend. No stress… tot ik vorige week bij mijn eerste hap in een broodje merkte dat ik mijn voortand had afgebroken. Van ontreddering gooide ik het broodje weg, boos was ik. Stom ding!

 

Maar gelijk kwam er ruimte om na te denken: hier moet ik toch iets aan doen! Dus begon ik als een gek rond te bellen om uiteindelijk de dag erna in de tandarts stoel te zitten. Ik heb het heel mindful aangepakt, de tandarts was het vertrouwen waard ook en ik kreeg een voorlopige tand opgeschoven. Binnenkort gaan we overleggen voor een meer