Slim onderpresteren in beeld

November 17, 2016

Alle kinderen starten met een leergierigheid om U tegen te zeggen. Jonge kleuters lijken maar niet genoeg te krijgen van de vele antwoorden op de "waarom"-vraag. Komt er een technieker in huis, dan krijg je ze niet weg van bij al dat interessante gebeuren daar bij die wasmachine: wat is die meneer toch aan het doen? En hoe boeiend kan de motor van een droogkast zijn!

 

Jonge kinderen zijn creatief in hun leergierigheid, ze hebben bakken energie, willen ALLES tegelijk weten en leren kennen. Het zijn sponsen, zo merkte ik zelf bij het opvoeden. Je zou willen dat ze dit enthousiasme nooit meer kwijtgeraakten... en toch is het net dat wat in de eerste plaats gebeurt bij onderpresteren: het kind is zijn enthousiasme kwijt. Deze week heb ik een fragment voor je uit mijn eerste boek De slimme Onderpresteerder.

 

Van leergierige peuter tot apathische puber:
de evolutietheorie bij slimme onderpresteerders

Een slimme onderpresteerder start steeds als nieuwsgierige en uiterst leergrage kleuter. Alleen zien we dat enthousiasme al snel verwateren. Het gaat te traag op school, ze moeten vaak wachten, ze kennen de leerstof al, er is te veel herhaling,... Sommige van deze kinderen gaan afstemmen op de middelmaat, die worden immers beloond voor hun inzet. En ook dit kind wil graag een schouderklopje. Kinderen willen liefst niet opvallen. Door zichzelf te zijn zien ze de juf haar wenkbrauwen optrekken, ze merkt dat het kind anders is. Dus gaan ze zich aanpassen aan de norm.

 

Andere kinderen gaan rebelleren in gedrag naar buiten toe of keren zich in zichzelf. Ik krijg kinderen aangemeld die als erg lastig te boek staan. De leerkracht weet er geen blijf mee. Al snel wordt geopperd of er niet meer aan de hand is met dit kind.

 

Pierre (10) werkt zodanig op de zenuwen van de juf van het eerste leerjaar dat zijn agenda meer rode dan blauwe inkt vertoont. Het kind gaat na een half jaar ook helemaal niet meer graag naar school. Hij had ongelooflijk hoge verwachtingen bij de start van het eerste leerjaar. Lezen, schrijven, rekenen, hij verkondigde het een zomer lang aan iedereen die het horen wilde. Aan de kerst is de goesting over. School is saai en er lopen volgens Pierre veel stoute kinderen rond. Pierre wordt aangemeld voor sociaal-emotionele begeleiding, het kind blijkt zo ontmoedigd dat moeder zich danig zorgen maakt. Na uitgebreide verkenning sluit Pierre aan bij het 2e leerjaar. Hij geniet van deze sprong en zet zich opnieuw in.

 

Mia (14) maakte de overstap van een dorpsschooltje naar een groot college, dit tegelijkertijd met de al niet te onderschatten stap van basisonderwijs naar middenschool. Ze presteert op een zeer hoog niveau, maar stopt met eten. Ze wordt omschreven als een perfectionist die mogelijk faalangstig is.