Waarom hoogbegaafden piekeren...

January 12, 2017

En wat jij kan doen om hen te helpen

 

K (37) is een piekeraar, altijd al geweest, vertelt zij me. Niets gebeurt zonder zoveel mogelijk opties af te lopen. Uiteraard verloopt het    uiteindelijk alsnog helemaal anders, toch kan ze het niet afzetten. K vraagt hulp om hier in de toekomst op een andere manier mee om te gaan. 

J (7) kan 's avonds niet in slaap geraken, de stemmetjes in zijn hoofd blijven maar doorgaan. Soms doen die stemmetjes hem ook stout zijn, foute antwoorden geven. Is hij wel nog een goede jongen? 

A (21) zou eigenlijk moeten studeren, het is examens... en toch lukt dat maar niet: alles lijkt goed om zich af te leiden van de taak. 

 

Wij zijn allemaal piekeraars, en toch... 

Willen we daar vanaf natuurlijk. Piekeren wordt als negatief ervaren, je gedachten slaan op hol en je wordt er erg onzeker van. Bij hoogbegaafden merk ik in de praktijk dat zij hun ganse trukendoos inzetten om deze lastige gedachten aan de gang te houden. Het is een heftig probleem, zoveel is zeker. Niet alleen voor de persoon zelf, maar ook voor zijn omgeving. Ouders geraken er bezorgd van: is dit nog normaal? 

Deze week wil ik je wat uitleg geven hierover én hoe jij kan helpen. 

 

Ben ik een piekeraar?

Als jong kind kon ik uren in stilte spelen, mijn vader deed nachtwerk en ik was enig kind. Deze 2 factoren leken ervoor te zorgen dat ik letterlijk achter de bank zat te spelen met om het even wat. Mijn fantasie was oeverloos, een blokkendoos voor rekenen (de staafjesdoos van Dudal, wie kent ze nog?) toverde ik om in een familietafereel en bouwde ik een huis. Ik speelde dus eigenlijk letterlijk in mijn hoofd. Het grote voordeel van achter de zetel te spelen was dat mijn bouwsels een paar dagen mochten blijven staan. Ik kon dan ook afwisselen met ander spel en terug inpikken. In mijn hoofd leefde het verder. 

 

Als jongere en later in mijn studietijd bleek die fantasie eerder een nadeel, wat een trukendoos had ik om mezelf af te leiden van de taak! Met goede moed ging ik achter de bureau zitten in mijn kamer, want dat hoorde zo. Ik zag mijn neefje elke moment van de dag achter de boeken kruipen, dus ging ik ook maar proberen. Eerst even de bureau opruimen. Een halfuur later, maagdelijk witte schrijfblok voor mijn neus en allerlei stylo's in verschillende kleuren liggen klaar. Handboek, cursus, klaar dus om te starten. 

 

En dan gebeurde niet