Saai, saaier, saaist: hoe overleef jij de saaiheid van de les?

April 6, 2017

Zoals een aantal van jullie weten, ben ik weer aan het studeren. Ik rond binnenkort mijn psychotherapeuten opleiding af met een schriftelijk examen en een eindwerk. Ondertussen heb ik nog wat lesdagen te gaan, op zaterdag en die blijken niet altijd even boeiend voor mij. Door mijn ruime ervaring en ondertussen heel wat opgedane kennis, kom ik in de positie te zitten dat ik wel eens in de pauze krijg te horen dat ik beter vooraan zou staan… Het is een mooi compliment, toch maakt het mijn frustratie van het moment niet minder groot. Enkele weken geleden ging ik door de hel, ik kon me heel erg verbonden voelen met onze kinderen en jongeren in de begeleiding die ziek worden van de saaiheid en traagheid van de les. Ik neem je graag mee in mijn denken, voelen en doen van deze lesmomenten, misschien kun jij er iets uit leren. Ik heb alvast dit geleerd:

 

heel veel ontzag heb ik voor onze slimmerds die de saaiheid van het bestaan elke dag trotseren.

 

De voorbije zaterdagen ging het een keer over rouwen en verlies, een andere keer over gehechtheid. Op zich heel boeiende onderwerpen, mijn eigen levensboek kent ook zijn verlieservaringen en ik werkte een hele poos met adoptie ouders waar verlies zijn plaats kent. Een tijd geleden schreef ik, geïnspireerd door Manu Keirse, al over niet erkend verdriet van ouders bij het mindere functioneren van hun onderpresteerder. Rouwen en verlies, het hoort bij het leven en je kan er dus steeds wat over bijleren – dacht ik. Ook bij gehechtheid dacht ik aanvankelijk dat het wel iets vernieuwends zou brengen, ik keek ook uit naar de oefen momenten…

 

Mijn recente leservaringen: lees mee hoe ik me voelde bij de zoveelste herhaling

Mijn dag start met een ergernis: een zaterdag (dat is mijn vrije dag) én dan hebben we geen brood in huis. Ik vertrek dus zonder ontbijt en dat is geen goed idee. De docent spreekt ons aan alsof ze een afscheidsceremonie begeleidt: zacht, zorgzaam en met aandacht gekozen woorden. Mijn eerste gedachte: “dat meen je niet, moet dat de ganse dag zo doorgaan?!” Maar ook: “hoe lang kan ze dit tempo volhouden?”

 

Ik voel me zwaar, zucht, geen zin, kwaad ook op mezelf (waarom zit ik hier eigenlijk, wannee zal ik stoppen met studeren). Oei, dit is geen constructieve gedachte!

 

Even mezelf moed inpraten, we geven het een kans. Ik blader doorheen de syllabus en zie dat er een aantal goede oefeningen in staan. Hier